“…Ve Allah’a her an ibadet eden hücrelerini, organlarını ve duygularını isyan menzillerinde gezdirenler, büyük bir cinayet işlemiş oluyorlardı. Muhakkak, bunun cezası çok ama çok çetin olacaktı.” Son iki cümle Yılmaz Bey’in ruhunda büyük bir sarsıntı meydana getirdi. Hissiyatını saklayamadı. “Son ifadeleri irkilerek dinledim. Buna göre ben…

Adreste verilen iş merkezine vardığında Salim bey onu dış kapıda bekliyordu. Birlikte dokuzuncu kattaki dergi merkezine çıktılar. Bu temiz ve nezih iş ortamı Yılmaz beyin çok hoşuna gitti. Bir tarafta Topkapı Sarayı, beride boğaz manzarası… Sükûnet ve her taraftan onu çağıran yüzlerce kitaplık bir kütüphane….

Yılmaz bey eve vardığında içeri hemen giremedi. İçinden bir süre gezinmek geldi. Konuşulanları iç aleminde bir özetlemek, ruhunda yaptığı etkiyi tartmak, yeni bir hayata hazır olup olmadığın bir iç muhasebesini yapmak istiyordu. Kalp aleminde müthiş bir dalgalanma başlamıştı. Kul olduğunu, başıboş olmadığını, insanların övgüsüyle oyalanmanın…

… Masada kısa süre bir sessizlik hakim oldu. “Her ne ise,” dedi Salim bey, “konuyu burada noktalayalım. Bir diyeceğiniz yoksa ikinci sorunuza geçelim.” “Teşekkür ederim,” dedi Yılmaz bey. “buyurun. Sizi dinliyorum.”. “Sorunuz şöyleydi: ‘Namaz kılan kişi dünya zevklerini bir tarafa mı bırakacak? Sadece ahiret için…

“Kahvelerimizi içerken ben de bu konuda hatırıma gelen bazı sorularımı sorayım. Hem sen de biraz dinlenmiş olursun.” “Öyle düşünme,” dedi Salim bey, “ben bir yorgunluk hissetmiyorum. Aksine size faydalı olacağım ümidiyle konuşmaktan zevk duyuyorum. Sorularına gelince, bir daha görüşmeyecekmişiz gibi her şeyi bir kerede sorup…

O gece geç saatlere kadar oturdu. Yatağa girdikten sonra da uzun süre gözünü uyku tutmadı. Sabahleyin yarı yorgun bir halde mağazaya gitti. Saat on sularında içeri giren birisi bakışlarını raflarda dizili mallarda değil, personel üzerinden dolaştırmaya başladı. Birisini arıyor gibiydi. Göz göze geldiklerinde birbirlerini hemen…

İçinde bir sıkıntı vardı. Sebebini bilmiyordu. Gündüz can sıkıcı bir olay da geçmemişti başından. İşleri hep yolunda gitmişti. Ama yine de sıkıntılıydı. Okuduğu son romanın etkisinde de kalmış olabilirdi. Fazla oturamadı. Evdekilere “Ben gidiyorum.” demesiyle kapıyı açıp kendini dışarı atması bir oldu. Sokakta gezinen insanlara…